Бір күні таңертеңгі сағат бесте ауылдың шетінде тұрған үлкен үйдің жанында бір адам терезеден сыртқа қарап тұрды. Ол көк аспанға көзін қадап, жақын маңдағы таулардың көрінісін тамашалап тұрған еді. Жаңбыр жауып өткеннен кейін, жерге су тамшылары түскен еді. Құстардың дауыстары әрқашан табиғаттың тыныштығын бұзатын сияқты, бірақ сол сәтте бәрі тыныш болды. Күннің алғашқы сәулелері жайлап көтеріліп, аспан көкшіл түске боялды. Ол адам терезеден қарап тұрып, бір сәтке күлімсіреп, қолын сілтеп жолға шықты. Жол бойымен жүріп келе жатқанда, кезек-кезек қарсы алдынан өтетін адамдар мен жануарлар оның назарын аударып отырды. Бірнеше минуттан соң, ол үлкен ағаштың түбіне келіп, бірден тынықтап тұрды. Осы кезде ол айналадағы табиғаттың әсемдігіне көз жүгіртіп, өзінің күнделікті тіршілігінен алаңсыз бір сәтке босап қалды. Содан кейін тағы да күннің жылы сәулелері денесін жылытқандай сезілді, ал оның жүрегі біртүрлі тыныштыққа бөленді.